Vervoer
Vol plezier knarren we heen en weer op Scoraig, de ene keer met de Quad, de andere keer met Jonah in de kruiwagen. Het meest gebruikte vervoermiddel op Scoraig zijn uiteindelijk toch je eigen benen. Dit komt voornamelijk vanwege de wegenbouw, ofwel het keienleggen. Mede hierdoor heb je het gevoel terug in de tijd te gaan. Als je bij de inwoners ideeën oppert over een verbindingsweg over de berg, (met als gevolg elektriciteit voor iedereen, een waterleiding en je auto naast de voordeur) dan gaan bij de meeste de nekharen omhoog en hebben ze de koffers al bijna gepakt om te gaan. Het isolement geeft Scoraig juist zijn charme. Men voelt zich afgezonderd van de rest van Schotland en is dan ook bewust grotendeels zelfvoorzienend. Er zijn diverse vissersbootjes en alle huizen hebben een moestuin, waar het benodigde groen vandaan wordt gehaald. Ook zijn er konijnen die toch de hekken weten te passeren om zich tegoed te doen aan het gekweekte groen. Deze belanden meestal onder de noemer vlees in de diepvries.
Ontmoetingspunten
Hoewel het in eerste instantie redelijk primitief overkomt, wordt de zelfvoorzienendheid toch altijd aangevuld met een postboot vol met boodschappen uit het nabijgelegen Ullapool. Wie er op zaterdag achterkomt dat hij te veel van een bepaald soort groen gekweekt heeft, of de behoefte heeft om een groot aantal cakejes te bakken, kan op zondag naar de Sundaymarket. Hier wordt wekelijks, rond (stipt bestaat niet op Scoraig) 14:00 uur, een markt gehouden waar geruild en ge/verkocht wordt. De markt is ook een goede gelegenheid voor de inwoners om met elkaar bij te praten. Vanwege de behoorlijke spreiding van de huizen is het soms 2 mile lopen om een andere inwoner te bezoeken. De markt is dan een mooi middelpunt. Een ander ontmoetingspunt voor de inwoners is het fenomeen barbecue, waar we er (tot nu toe) al meer dan op één hand te tellen van hebben bijgewoond.
Ambulance
De inwoners genieten van een soort vogelvrijheid. Van het woord bouwvergunning heeft men nog nooit gehoord en tot hun verblijding wordt menig ruïne opgeknapt en worden schuurtjes naar hartelust gebouwd. Met die afgelegenheid in het achterhoofd, vraag ik me af wat er gebeurt als iemand te hard met een hamer op zijn duim slaat tijdens het bouwen en behoefte heeft aan een ziekenhuis? Komt er dan een 4x4 ambulance over de berg? De oplossing daarvoor is een helikopter ipv een ambulance en wel met het nodige voordeel dat deze binnen een kwartier bij het ziekenhuis is, terwijl een ambulance (als je aan de andere kant van het water woont) er drie kwartier voor nodig heeft.
Minpuntjes
Er kleven ook minder leuke dingen aan het wonen op een dergelijk moeilijk bereikbare plek. Eén van de minste leuke is dat voor de kinderen. Er is wel een basisschool, maar voor een middelbare school moet je toch naar het “vaste” land, en dat betekent dat je als twaalfjarige ook uit huis moet. Dit is voor sommige gezinnen reden genoeg om te verhuizen, voor andere reden genoeg voor een hoop verdriet.
Ook zie je dat een groter wordende belangstelling voor Scoraig een deel van de charme wegneemt. Zo is afgelopen jaar het eerste huis tegen een redelijk Schots bedrag verkocht, waar de huizen niet lang geleden nog gratis van hand tot hand gingen. Ook wordt er tegenwoordig voor sommige huizen een enorme onderhuur gevraagd in vergelijking met de symbolische huur van een paar pond per jaar aan de landeigenaar.
2e helft
De 2e helft van ons Scoraigverblijf speelt zich niet af op het terrein van de postbode, maar een paar huizen verderop. Een huis met een klein Hans-en-Grietje-logeerhuis-met-gras-op-het-dak. De eigenaren zijn een week op vakantie en hebben een huis- en dieroppas nodig. Dat blijkt geen probleem, totdat het Schotse klimaat ons bedriegt. Vanwege het gebrek aan regen de laatste tijd heeft de waterstand een dieptepunt bereikt, waardoor de kraan niet genoeg water heeft voor ons en de paarden in de wei. Ook staat de wind veel te stil, met als gevolg dat de hoeveelheid elektriciteit ook schaars wordt en erger nog, de midges tevoorschijn komen. De midges (grote hoeveelheden minimuggen) worden vergezeld door clags (paardevliegen), waardoor het niet uitnodigend is om buiten te komen. Langzamerhand wordt het dus tijd om Scoraig vaarwel te zeggen en via een omweg richting Edinburgh te gaan...
|
