ExpeditieSchotland

5 september 2003: Edinburgh deel 2

 

Hagelslagaanvoer
Het weer is goed, de stad is mooi en het werk bevalt wel; tijd voor een vakantie binnen onze vakantie. En hoe beter deze te vieren met vrienden uit Nederland. Nederlandse vrienden, met Nederlandse hagelslag, een goedje totaal vreemd voor de buitenlander en de enige manier waarop de Schotten dit dan ook kunnen eten is als er een taart onder zit. Nederlandse aanvoer betekent ook tijd inruimen om de meegebrachte roddel- & autobladen te verslinden. Na het nodige leeswerk en de nodige bijpraat, vertrekken we richting de westkust. Met zijn vijven en dito bagage, doet de camper het rustig aan. Midges worden verdreven door de nodige kampvuren en alleen horizontale grasgrond aan de rand van een bos met uitzicht op water mag dienst doen als overnachtingsplek. We hebben het naar ons zin, alleen de linkerachterband is het er niet mee eens en deze wordt dan ook onder luid sissend protest vervangen.

  

Cultuur

Bij elke vakantie binnen een vakantie hoort een stukje cultuur, daar ook hier. Boven Callander gaan we op zoek naar de begraafplaats van een van Schotlands grote helden, Rob Roy. Aangekomen bij de kerk waarnaast hij begraven ligt, blijven we zoeken, enkel een klein buiten de lijnen geschilderd bordje met zijn naam verraad de plek. Op het eerste gezicht lijkt het een kleine bedoeling, maar gelukkig is er binnenin de kerk meer te lezen over de daden van Rob Roy.

    

Meer nagedachtenis gaat er uit naar een andere grote, zoniet de grootste held uit de Schotse geschiedenis, William Wallace. William Wallace werd een voortvluchtige na een schermutseling met Engelse soldaten, waarbij de vrouw van Wallace werd gedood door de rechter (Engelse) van Lanark. Wallace keerde terug met een groep vrienden om de rechter te doden, wat het begin werd van een onafhankelijkheidsoorlog tegen de Engelsen. William Wallace verdreef de Engelsen, waardoor hij enkele maanden de leider van zuidelijk Schotland werd. Echter door gebrek aan steun van de edelen werd Wallace weer verslagen. Waarna het heldenvaantje werd doorgegeven aan Robert Bruce.

     

Een belangrijke slag werd door William Wallace geslagen bij de Stirling Bridge. Op de plek waar hij zijn kamp had opgeslagen staat nu het Wallace Monument, een 70 meter hoge toren. Aan de voet van de heuvel staat een standbeeld van William Wallace en je hoeft niet goed je best te doen om daar een complete gelijkenis met Mel Gibson uit te halen.

    

Terug in Edinburgh

Terug in Edinburgh duiken we onder de grond. Niet omdat we gezocht worden door de politie, maar omdat er een toergids voor ons loopt en wij hem betaald hebben. We wanen ons weer even terug in de tijd en ook al blijft de gids tot vervelens toe grapjes maken over spoken en geesten, geeft de toer door de stad onder de stad ons toch een andere kijk op Edinburgh, best de moeite waard.

  

Het festival loopt op een eind en dat wordt afgesloten met een groot, nee ontiegelijk groot vuurwerk vanaf het kasteel, midden in het centrum van de stad. De straten zitten bomvol en eenieder houdt zijn adem in om het concert te horen. Want op het ritme van een orkest worden honderden vuurpijlen afgeschoten. In alle kleuren, schitterend gecoördineerd worden we drie kwartier lang getrakteerd op prachtig vuurwerk.

     

Na Edinburgh
We hebben de afsluiting van het festival gehad en het wordt weer stil op straat, de jeugdherberg waar we onze centen, doormiddel van werk, bij elkaar sprokkelen sluit zijn deuren. De meeste toeristen zijn weer toerist-af en dus zijn ook de straatartiesten weer verdwenen. We maken ons klaar om weer door Schotland te toeren en niet op zoek naar werk, maar op zoek naar alle plekken die we nog willen zien. We hebben namelijk besloten om daarna het vliegtuig te pakken naar de andere kant van de wereld; naar Nieuw Zeeland……..