Vrijdagavond
We raken weer snel gewend in Nederland en voor we het weten lopen we ons weer in het zweet tijdens het traditionele vrijdagavondvolleybal. We krijgen de bal wel over het net, maar het winnen zijn we toch redelijk verleerd. We besluiten om niet bij elkaar in het team te spelen, waardoor één van ons toch kans heeft op een overwinning, en warempel het werkt. Tussen de volleybalsessies door nemen we de tijd om de nodige bezoekjes af te leggen en om ons voor te bereiden op de verre bestemming en de lange vlucht er naar toe.
Bezoekjes
De bezoekjes bestaan, in tegenstelling tot onze eerste tussenstop (van afgelopen mei), uit het feliciteren van nieuwhuiskopers en zwangere buiken, daarnaast wordt de familie natuurlijk niet vergeten. De jongste telg uit de familie die we nu voor de tweede keer in ons leven zien is enorm gegroeid, ook al is ze nog steeds nul jaar oud. De iets oudere opa’s en oma’s komt Jonah tijdens onze tussenstop meerdere malen tegen. Ondertussen doen haar ouders romantisch door hun eerste ontmoetingsplek (oud studentenhuis) en de toenmalig veelvuldig bezochte pizzeria, met haar heerlijke brood met saus, te bezoeken.
Naast deze bezoekjes hebben we ook de nodige tijd gereserveerd voor het pakken van de spullen. Dit blijkt eigenlijk meer te bestaan uit spullen wegdoen dan pakken, we komen uit op twee weekendtassen. Om niet geheel zonder plan in Nieuw Zeeland aan te komen gebruiken we het internet om de eerste overnachtingen te boeken en om een busje/campertje te zoeken.
De laatste avond voor vertrek worden we vermaakt door het Nederlands elftal en een paar uur voor vertrek kunnen we (eigenlijk niet we maar ik) op zondagmorgen nog genieten van de laatste formule 1 wedstrijd van het seizoen, we (ik) hadden het niet beter kunnen treffen.
Vlucht
In totaal zullen we 34 uur onderweg zijn, waarvan 22,5 uur in het vliegtuig. We vertrekken op zondagmiddag en met tijdsverschil meegerekend komen we dinsdagmiddag aan. Het is een hele rit en we hopen dat Jonah en onze benen niet te veel protesteren. De eerste tussenstop is Frankfurt en aangezien onze nicht daar een dag eerder een tussenstop maakte hadden we het idee om met elkaar via een briefje op de damestoilet te communiceren. Achteraf bleek het een behoorlijk naïef idee, omdat Frankfurt zo groot is dat je met een treintje van de ene naar de andere kant gaat. We hebben het briefje dan ook niet gevonden, maar we hebben wel weer wat tijd laten verstrijken.
Beenruimte
Op Frankfurt hebben we genoeg tijd om als een van de eerste in te checken en dus te vragen naar een plaats met voldoende beenruimte. Na enige doorvraag lijkt het geen probleem en komen we helemaal vooraan in de rij te zitten. In het vliegtuig aangekomen zien we dat we inderdaad vooraan zitten, maar ook op geringe afstand van een blinde muur. Die afstand blijkt zo klein dat er welgeteld één zithouding mogelijk is, namelijk de ingeklemde zithouding, en die lijkt ons met elf uur voor de boeg niet ideaal. Van alle passagiers, waarvan bijna alle Koreaans, zijn we bij verre de langste en hebben we nu bij verre de minste beenruimte. Op zo’n moment blijkt natuurlijk ook het vliegtuig volgeboekt en vindt de gebrekkig sprekende stewardess het in den beginne ons probleem. We zijn pas net onderweg en het begint al heerlijk. Na enig aandringen ziet de stewardess dat het ook haar probleem wordt en kunnen we wisselen met andere passagiers (met de helft van de beenlengte). Met voldoende been- en knieruimte en geen luidsnurkers in de directe omgeving hebben we een redelijk comfortabele vlucht. Ook al krijgen we maar een paar uurtjes nachtrust, Jonah voelt zich op haar gemak, en een jetlag hadden we ingecalculeerd, dus alles verloopt volgens plan.
In Seoul vermaken we ons op een schitterend ruim vliegveld, met Guus Hiddink op de achtergrond op tv. Jetlaggerig gezien, zijn we nu half gaar. Geheel probleemloos vinden we een goede plek in het vliegtuig voor het laatste stuk naar Auckland, zelfs het vliegtuigvoedsel doet ons goed. In Auckland merken we dat we helemaal gaar zijn en behoefte hebben aan een winterslaap.
