Fruitimport
Tijdens het einde van de vlucht wordt er gevraagd om een formulier in te vullen opdat je geen fruit importeert, vlak daarna wordt in het vliegtuig omgeroepen om geen fruit het land in te brengen, ook het vliegveld doet vrolijk mee, na een speurhond in onze rugtas, krijgen we nog een fruitondervraging, maar daarna zijn we vrij om het land te betreden. Fruitvrij maken we kennis met de andere kant van de wereld. Ons eerste doel is slapen, dus gaan we zo snel als onze bepakking het toelaat naar de jeugdherberg. Deze bevindt zich midden in het centrum van Auckland, op queenstreet. Als snel bereiken we ons doel, maar helaas niet voor lange tijd, want dankzij de jetlag slapen we onregelmatig en zijn we blij als om half zeven de zon weer op komt.
Nieuwe bus
Een nieuwe dag begint voor ons tweede doel; het vinden van iets met wielen, waar we hopelijk ook nog in kunnen slapen. We worden door meerdere verwezen naar de backpackercarmarkt, een parkeergarage waar alle backpackers zich verzamelen om hun vervoermiddel uitgeleefd en wel, maar wel met gordijntjes, om te ruilen tegen de nodige centen. Ons werd verteld dat we vanaf 3000 NZD (met de NZD ongeveer gelijk aan de wijlen gulden) een busje konden vinden. Er was echter net een stormloop geweest en het enige busje van die prijsklasse wat nog over was had terecht de storm niet overleefd. Dus plan B voor doel 2, namelijk koop een busje van een particulier en bouw deze om tot een geschikt rijdend slaapvertrek, oftewel hang er zelf een gordijntje in. En zodoende belanden we in de buitenwijk van Auckland, bij een alleraardigste vrouw, die nadat we hebben afgedongen er nog eens 100 NZD vanaf doet. Na een proefrit zijn we tevreden en merken we bij elke bocht dat de ruitenwissers het doen, als we er aan worden herinnerd dat net als het stuur ook de richtingaanwijzers aan de verkeerde kant zijn gemonteerd.
Wellington
Het derde doel dat we hadden in Nieuw Zeeland was genieten, en dat leek ons geen probleem. Slingerend langs watervallen en gloeiwormgrotten kunnen wij wel wennen, zeker met het heerlijk zomerse temperatuurtje in de rug. Als we op een 50 km lange onverharde weg terecht komen blijkt dat de benzinemeter ons voor de gek houdt door de tweede helft van de af te leggen weg van de naald in dubbel het tempo te doen. Dit heeft tot gevolg dat, naast dat we erachter komen dat we niet bovenwonder zuinig rijden, we ook met grote spoed op zoek moeten naar een benzinestation, en die zijn op zo’n moment natuurlijk schaars. Met brandend lampje en een eindsprintje redden we het dan toch. Volgetankt vervolgen we de oostkust om aan te komen in Wellington, hoofdstad van Nieuw Zeeland en woonplaats van een voor ons wel heel bekende inwoner, namelijk Joris, de broer van Marije.
Wellington is een hele leuke stad tussen de heuvels en na de nodige rondritjes blijken die heuvels je behoorlijk orientatieongevoelig te maken, maar gelukkig weet de gids altijd weer de weg terug. Als voor sommige de werkweek weer begint, genieten we nog van het Te Papa museum waarna we de overtocht wagen naar het zuidereiland.
Zuidereiland
Uitgerust met gordijntjes en barbecue durven wij het vrijkamperen wel aan. We zien al snel dat we niet de enige zijn. Ook al is het zomerseizoen nog niet begonnen, we komen om de drie autos wel een gehuurde camper of gekocht backpackerbusje tegen.
Op het moment dat we op de overnachtingsplek aan het water een bord tegenkomen met hoe je het beste dolfijnen en walvissen kan benaderen wanen wij ons al snel tropisch, maar als we tijdens het avondeten daarna worden lastig gevallen door een grote horde huistuinkeuken eenden staan we weer met beide benen op de grond.
Maar we blijven ons best doen met barbequen, lunchen op het strand en de Abel Tasman (onze medenederlander, die NZ “ontdekte”) track. Een track die mag worden genoteerd als onze eerste wandeling. Met de mogelijkheid om meerdere dagen door het Abel Tasman park te lopen en in hutten te overnachten verkozen wij de watertaxi die ons afzette, zodat we in plaats van een 8 uur durend retourtje een 4 uur durende enkele reis bewandelden. Bezweet en beprikt (door de sandflies, de Nieuw Zeelandse variant op de Schotse midge) kijken we terug op een hele mooie wandeling.
Een paar dagen later is het zover, de verjaardag van onze leukste dochter en ze wordt wel twee jaar. Uit volle borst zingt Jonah (haar eigen variant) mee hiepejdepiep hoeja!
