Aankomst in Griekenland
Aangekomen in Patras (Pelopónissos) genieten we van de zon en van een hele andere sfeer. Het is plots een stuk rommeliger geworden, niet alleen het verkeer verloopt redelijk chaotisch, maar ook liggen de bermen vol met zwerfafval, gekenmerkt door plastic en nog meer plastic. Maar kijk je daar doorheen dan ontmoet je een zeer gastvrij volk. Mensen die je graag te woord staan, behulpzaam zijn en ook nog een redelijk woordje Engels/Duits spreken. Gelukkig wel, want van de Griekse taal hebben we weinig kaas gegeten. Tel je daarbij op dat de dorpen tweetalig op de wegwijzerborden staan, dan wordt het navigeren interessant. Houd je dan ook nog rekening met een derde taalachtige bewoording voor een plaatsnaam op de kaart, dan wordt het navigeren uitdagend. Maar de zon achterna, komen we toch uit Patras en dan blijkt het zwerfafval toch al meer rond Patras geconcentreerd dan daarbuiten.
Griekse rijstijl
Op de eerste kustroute worden we geconfronteerd met de Griekse rijstijl. Regel nummer 1, ogenschijnlijke tweebaanswegen zijn stiekem vierbaanswegen, blijkt gelijk van kracht. Hierbij wordt verondersteld dat je, als je ingehaald wordt, de vluchtstrook een belangrijke rol laat spelen. Rijden we meer het binnenland in, dan valt ons oog op alle kleine kapelletjes langs de kant van de weg. Bij navraag blijken deze ter nagedachtenis aan verkeersslachtoffers te zijn. Uit onderzoek van de OESO naar verkeersveiligheid binnen haar lidstaten, komt Griekenland op 27e plaats (vd 29 lidstaten), alleen Zuid Korea en Portugal doen het nog slechter. Ondanks deze wetenschap is rijden in Griekenland niet beangstigend. Van agressie in het verkeer is geen sprake en ook voordringen en toeteren lijken nog niet uitgevonden, waardoor je ook in de grote stad makkelijk meekomt in het verkeer.
Olympia
Op zoek naar historie, is onze eerste archeologische ontdekking de oude stad waar de olympische spelen vandaan komen, ofwel Olympia. Helaas blijkt hier het mystieke verdwenen, ondermeer door de klunzige manier van stenen stapelen met een kwakje cement ertegenaan. Hierdoor is er moeilijk een voorstelling van vroeger te maken, het enige wat nog wel een goede indruk op ons maakt is het stadion.
Bed&Breakfast
We vervolgen onze route richting het oosten. Door een behoorlijke storm liggen de dakpannen op straat en is vaker dan eens, een stuk van de weg weg. Buiten dit kenmerkt het binnenland van de Peloponnissos zich door prachtige kleine (door de toerist nog ongemoeide) dorpjes, welke zeer verlaten aandoen. Omdat de eerstvolgende camping toch wel tot zeer in het donker rijden is en de drie magen synchroon beginnen te knorren, wordt besloten een bed&breakfast als overnachtingplaats te nemen. Hier komen we weer zeer vriendelijke mensen tegen, hoewel we wel een beetje de vraagtekens zetten bij de rol beschuit die ons onder de noemer breakfast wordt opgediend. Op naar de kust maken we een tussenstop bij de tempel van Apollo, bij Vasses. Een schitterend gebouw met een behoorlijk groot nadeel, het staat in de steigers in een tent, waardoor een foto wel op de buik geschreven kan worden. De kust volgend tot aan Pilos, waar ons toch nog een commerciële Griek met een camping staat op te wachten. Ondanks dat zijn gemeende gastvrijheid verder was te zoeken dan de euro-tekens in zijn ogen genoten we toch van een schitterende zonsondergang, in wat men schrijft één van de mooiste baaien van Griekenland.
Mistras
Op 19 maart worden we telefonisch op de hoogte gebracht van het goede nieuws in de vorm van een geboren nichtje. Ook al zijn we zo’n 4.000 km verder lijkt Nederland ineens vlak om de hoek. Vol vrolijkheid rijden we verder langs de zuidkust van de Pelopónissos, een schitterend stuk van Griekenland, wat ons qua landschap soms aan een combinatie tussen Ierland en Zuid-Frankrijk doet denken. Totdat we aankomen bij Sparta om onze tweede archeologische plaats te bezoeken, namelijk Mistras. Met de nodige scepsis betreden we het verlaten stadje. Dit bleek al snel ongegrond, want het is een mooie bezienswaardigheid, gecombineerd met een stevige wandeling. Na een foto met de lokale ezel gaan we weer op zoek naar een camping. Ditmaal is dit geen probleem, maar soms is dit nog een redelijke zoektocht, mede omdat het ANWB-boek en de campingeigenaar meermalig verschillen over de openingsdatum van de camping. En dat is in ons geval, het voorseizoen, niet altijd even prettig. Omdat ook de winkelopeningstijden creatief zijn, maken we toch regelmatig gebruik van ons horloge. Deze vertelt ons dat het de hoogste tijd is om via de kust naar het noorden te rijden, maar helaas wordt onze tocht naar de kust gehinderd door iets waarvoor we niet naar Griekenland zijn gekomen, namelijk sneeuw en niet zo’n klein beetje ook. En dat terwijl we gisteren nog een tropische indruk van Griekenland kregen.
Maar we gaan door, op zoek naar meer archeologische plaatsen……..
Tip:
Als men voor de bezichtigingen naar Griekenland gaat, kies dan een periode buiten het hoogseizoen (juli/augustus), in verband met de drukte en de temperatuur (in combinatie met redelijke klimmetjes).
