Epidavros
De sneeuw heeft, naast ons, ook de sneeuwschuifploeg verrast. Dus we gaan rechtsomkeer en zetten wat extra kilometers op de teller (hé, daar is Sparta weer). De nieuwe poging, direct naar het noorden, is een goeie. Aangekomen bij Nafplio, wordt het tijd voor een nieuwe opgraving; Epidavros. Dit theater werd in 1829 ontdekt tussen de olijfbomen, door een fransman. Bovenaan het theater heb je een schitterend uitzicht over de omgeving. Het museum bestaat uit tientallen, in goede staat verkerende, beelden. Wonderbaarlijk zijn ze alleen vergeten van de meeste beelden de hoofden op te graven.
Iria
De opvolgende dag nodigt het weer ons uit voor een strandwandeling met de bolderkar. Als we nabij Iria lopen, komen we langs een supermarktje wat zelfstandig gerund wordt door een omaatje van 93! Je kan wel zeggen dat de olijfolie hier goed zijn werk doet. Dat is volgens Nederlandse begrippen 28 jaar boven de pensioengerechtigde leeftijd, terwijl wij na drie jaar werken al een jaar verlof nemen! Het omaatje is met recht een omaa”tje”, want die olijfolie lijkt ook een remmende werking op het groeiproces van de Grieken te hebben. Dit doet niets af aan de vriendelijkheid van haar en haar landgenoten. Naast veel snoep voor Jonah, kopjes koffie en een geheim mandarijnenlikeur-recept voor ons, was er ook een campingeigenaar die vol vertrouwen de sleutel van de camping achterliet, een uiterst vriendelijk volk.
Athene
We vervolgen onze weg via Korinthos. Hier houden we een tussenstop bij het hoogtevrees kwekend kanaal, maar na het door vrachtwagens in wiebeling brengen van de brug, besluiten we toch al snel weer verder te gaan. In Athene is niets meer te merken van het slechte weer. En dat is maar goed ook, want deze stad staat bij ons op de planning voor een lopende excursie. Al blaren producerend komen we aan bij de hoofdstad van de hoofdstad, de Acropolis. We worden weer getrakteerd op een schitterend uitzicht, een indrukwekkende bezienswaardigheid en een mooi museum. Onze eerst gevormde mening over archeologische plaatsen in Griekenland (na het zien van Olympia) is compleet teniet gedaan. Zelfs het restauratiewerk, wat hier een stuk professioneler wordt aangepakt, werkt niet op onze zenuwen. Teruglopend door de stad staan we nog even stil bij de wisseling van de wacht van het parlement. Hier voeren de wachters een soort rituele regendans op, waarbij de voetjes hoog van de vloer komen. Nadat het spektakel gezien is en we ons lachen hebben kunnen bedwingen, gaan we weer campingwaarts. Zomers wordt Athene geteisterd door smog, veroorzaakt door veel verkeer. Wat we graag willen geloven, want door een lange file hebben we 2 uur nodig om de stad te verlaten. De file wordt voornamelijk veroorzaakt door de bouwputterij om de stad in een razend tempo op te knappen en een rondweg te geven, in verband met de in 2004 te houden Olympische Spelen. Waarbij je je natuurlijk kan afvragen waarom men niet eerder op dit idee kwam voor zo’n grote stad, die al sinds 1600 v. Chr. bestaat. Men heeft dus meer dan 3600 jaar de tijd gehad voor de aanleg van een rondweg, maar doet dat net in de periode dat wij er zijn (of is dat een beetje te zwart-wit).
Marathon
Dan rijden we naar Marathon, waar echt niks te beleven is. De twee aanwezige campings doen nog meer afbreuk aan deze hardloopstad. Het enige lichtpuntje in de troosteloosheid is een zwervende schildpad op de camping, welke niet op natuurlijke wijze is aangespoeld. Het is een oud bessie van een jaar of 60 en blijkt veel vrienden te hebben in de vorm van honderden kikkers welke onze s’nachts uit slaap wiegen. Als s’morgens ook nog blijkt dat een zwerfhond, onze afvalzak aanziet voor een viersterren restaurant, hebben we geen spijt met redelijke spoed deze dierentuin te verlaten.
Delphi
Delphi doet ons weer goed. Na het campertje flink te laten klimmen bereiken we de verschillende opgravingen. De combinatie opgraving-uitzicht, lijkt een geliefd Grieks concept, want we zijn weer onder de indruk. Ook al is dit niet ons eerste theater en onze eerste tempel van Apollo, de grote hoeveelheid aan opgravingen en goede staat, gecombineerd met de ligging maken het meer dan de moeite waard.
Halkidiki
We gaan naar het noorden van Griekenland, waar we Halkidiki bezoeken, wat niet alleen leuk is om uit te spreken, maar ook de tropische gedachte van Griekenland laat opbloeien. Het middelste van de drie vingerige schiereilanden, lijkt ons het mooist. We kunnen het niet met alle zekerheid zeggen, want het derde schiereiland is verboden toegang voor vrouwelijk schoon. En aangezien onze camper daar voor tweederde mee gevuld is, blijft een bezoekje uit. Monniken regeren het eiland en laten slechts een handje vol mannen toe, waarbij je ver van tevoren je bezoekaanvraag moet indienen.
Meteora
Iets minder strenge monniken komen we tegen als we vanuit noord naar west, via een tip het Meteora-gebergte aandoen. We hebben al half afscheid genomen het land, tot we langs waarschijnlijk de mooiste natuurplek van Griekenland komen. Enorme rotsen, met kaarsrechte wanden trekken naast monniken (die op meest moeilijk bereikbare plekken kloosters stichten) ook veel bergbeklimmers (van het verticaal-omhoog-soort). De kloosters zijn deels toegankelijk voor publiek en brengen je terug in de tijd ondermeer door foto’s en oude kledendracht.
Het hele afscheid wordt genomen in Igoumenitsa. Vanuit hier zwaaien we tot ziens en verlaten we vol indruk Griekenland. We zijn we benieuwd of ons indrukkenbakje nog voller kan door Sicilië……..
Tip:
Gooi geen borden op de grond na het eten, als andere Grieken dat ook niet doen.
|
