Terug in Nederland
We zijn terug in Nederland en hebben twee doelen. Het eerste doel is het bewonderen van ons nieuwbakken nichtje, het tweede het getuigen op een bruiloft. In principe is dat in twee dagen te klaren, maar we kennen onszelf, want als we bij vrienden/familie in de buurt zijn, hebben we toch de behoefte even langs te gaan. In het achterhoofd houdend dat we Nederland met haar inwoners voor langere tijd niet zien, doen we het dan ook rustig aan.
We merken dat we door de wereldomroeper niet zijn voorgelogen wat betreft het weer in Nederland de afgelopen tijd. Iedereen spreekt er vol vreugde over, als wij onze Griekse foto’s laten zien. Gelukkig waren de slechte dagen tot nu toe op één hand te tellen. Maar het blijft natuurlijk tegen je gevoel in gaan dat Nederland (en ook Schotland) geniet van uitermate warm weer, als wij op dat moment in Griekenland in de sneeuw onze handschoenen tevoorschijn halen.
Het nieuwe nichtje
Als onderkomen in Nederland pikken we de logeerkamers van familie in. De meeste jonge telg in de familie bevindt zich in Friesland, en vol goede moed gaan we die richting op om haar kennis te laten maken met drie geweldig leuke familieleden, onszelf. Zoals bij elk kroamschudden (pasgeboren-baby-bezoek) hebben we het (Herman Finkers) riedeltje in het hoofd “goh wat een lief kind”. Daar was gelukkig geen enkele reden toe, want het is een schoonheid, wat wil je ook met zo’n leuke familie. We hebben haar hartstikke goedgekeurd, en ook haar twee broers, welke gewillig met haar voor de foto poseren, waren tevreden.
Op het moment dat je een kleinere baby, dan je eigen, in de handen hebt en je voelt hoe licht ze is, hoe klein de handjes zijn, dan besef je dat je eigen dochter wel heel snel groeit. Je beseft dan dat de tijd veel te snel gaat. Jonah zit nu nog in haar ik-babbel-en-loop-alle-kanten-op-fase, maar voor je het weet staat er een jongen met een brommer op de stoep. Gelukkig kunnen we de aankomende Schotlandtijd fulltime van haar genieten.
De bruiloft
Alweer in het Noorden des Nederlands bezoeken we doel 2, de bruiloft van vrienden van ons. De bruiloft heeft twee prettige overeenkomsten met onze eigen bruiloft; de twee hoofdgasten zeggen “ja” en het is schitterend weer. En dat is maar goed ook, want het bruidspaar stapt letterlijk in het huwelijksbootje op weg naar het gemeentehuis. Aangezien we ons de laatste tijd niet “strak in pak” in de camper hebben gekleed en aangezien de receptie van de bruiloft toch anders blijkt dan menig receptie van campings die we de afgelopen weken hebben gezien, halen we onze nette kleren uit de opslag te voorschijn. Dit blijkt makkelijker gezegd dan gedaan, want de opslag (bij familie en vrienden) is verspreid door heel Nederland. Dan is een pak nog wel te vinden, maar waar zijn die nette schoenen ook alweer? Gelukkig leeft mijn schoonvader op dezelfde grote voet en zijn nette schoenen snel geleend. Om de kledij te completeren gaan we toch een nog dagje shoppen. In het nieuw gestoken mag Marije getuigen en na net ons nieuwe nichtje te hebben goedgekeurd, zetten we ook een goedkeuring bij het huwelijk.
Met twee goedkeuringen op zak kunnen we spreken van een geslaagde tussenstop en richten we ons op het vertrek naar Schotland. Natuurlijk maken we van de gelegenheid gebruik om allerlei dingetjes aan te schaffen en onze grijsgedraaide cd-collectie aan te vullen met de inhoud van ons tussenstopdoosje. Ook proberen we de laptop te “stroomlijnen” door onnodige bestanden naar de prullenbak te verwijzen. Dat had ik natuurlijk niet moeten doen. Want Henk Jan, zoveel verstand heb je niet van computers en voor je het weet gooi je een belangrijk bestand weg. Oeps, @#%$^%$#^&#, maar twee dagen en een hoop computerkennis later zitten we weer in de lucht.
Het afscheid
Met alles uiteindelijk voor elkaar wordt het tijd voor afscheid. Afscheid van familie, vrienden, rechtsrijdende automobilisten en pindakaas. Het afscheid voelt toch anders dan toen we naar Griekenland vertrokken. Ook al is het maar een anderhalf uurtje vliegen en is Schotland praktisch een buurland van Nederland, we gaan nu langere tijd. De boot IJmuiden-Newcastle is ons niet onbekend en we varen al zwaaiend weg met een raar gevoel, gecombineerd met een spannende kriebel, waar vinden we onderdak en vinden we werk? Hoelang blijven we in Schotland?
