ExpeditieSchotland

30 mei 2003: Lake District, Glen Coe en Findhorn

Lake District
Na een nacht varen komen we aan in Newcastle. De zee was rustig genoeg om aan voldoende nachtrust te komen. Vanaf de boot rijden we niet voorop en is het dus een kleine moeite om ons aan te passen aan het linksrijdend verkeer, door gewoon de meute te volgen. De meest spannende elementen van het linksrijden zijn naast de rotondes en het s’ochtends in gedachten verzonken de weg opdraaien zonder medeweggebruikers, toch wel het straks weer rechtsrijden in Nederland. Desalniettemin hebben we er zin in en besluiten te starten met een rondje Lake District, weliswaar geen Schotland, maar evengoed gekenmerkt door een mooi stuk natuur.

    

Het rondje Lake District start en eindigt in onze overnachtingplaats Penruddock. De eerste sightseeing is de Stone Circle van Castlerigg. In tegenstelling tot onze ervaringen in Griekenland hoef je voor deze stapel stenen geen entree neer te leggen. Sterker nog, het ligt midden in een weiland bewoond door schapen en lammeren, welke zonder aarzeling de weg vrijmaken als Jonah een poging doet een Schotse herdershond te imiteren. Vol trots trotseren we met ons campertje nog enkele hellingen tot 25%. Als we aankomen bij de geboortestad van Stan Laurel (de dunne, van de dikke) kopen we een 2^e hands tv-tje. De reden hiervoor is dat degene die we hadden van Nederlandse makelaardij is, wat inhoudt dat je wel beeld maar geen geluid krijgt. Met de kans van 1 op 200 dat een film op de Engelse tv ondertiteld is, zou het zapgehalte wel heel hoog moeten worden om die film te vinden.

Glen Coe
Vanuit Lake District rijden we via Edingburgh en Glasgow naar het noorden. Hierdoor komen we bij Glen Coe en daar bekruipt ons het Schotse Highlandsgevoel. Een combinatie van vochtige bergen met doorbrekende zon maken een schitterend geheel. De weg naar Glen Coe gaat over het veenland Rannoch Moor, dat een van de laatste plekken was waar het ijs van de IJstijd verdween. De dreigende, donkere vallei is waarschijnlijk de beroemdste van Schotland, maar ook berucht van het bloedblad van Glen Coe.

   

In 1691 verleende William III gratie aan de clans onder de voorwaarde dat ze voor 1 januari 1692 een eed van trouw hadden afgelegd aan de kroon. De plaatselijke MacDonald-leider ging net voor de deadline met tegenzin naar Fort William om dit te doen, maar bleek naar Inveraray te moeten gaan. Hij kwam één dag te laat aan. Met goedkeuring van de koning werden, zonder waarschuwing, 38 MacDonalds vermoord onder het voorwendsel dat deze de eed niet hadden afgelegd. Ongeveer 300 mensen ontsnapten naar de heuvels, maar deze gruweldaad werd nooit meer vergeten.

Findhorn
In een folder lazen we over een HighlandFestival in Inverness. Dit leek ons een prima gelegenheid om naar werk te zoeken. Vanuit het westen gaan we dan ook via Loch Ness naar het oosten. Aangekomen in Inverness lijken we genept, niemand weet van een festival, dus we zoeken een nieuw doel en aangezien we in de buurt zijn rijden we door naar Findhorn.

     

Het huidige Findhorn is het derde dorp met de naam Findhorn. Het eerste werd verwoest door de zee, het tweede door een zandverschuiving. Findhorn is bekend vanwege de Finhorn Foundation, een internationale ‘alternatieve’ gemeenschap – waarvan het leven en werk van de leden is gebaseerd op meditatie en geestelijke beleving. Het stond bij ons bekend als een in de jaren zestig ontstane verzameling van caravans en dus waren we op zoek naar een soort hippiedorp. Caravans beschilderd met flower power leken ons beter in het plaatje passen, maar enorme houten villa’s waren de werkelijkheid. Ook kampvuurkringen met zingende hippies waren niet zo nadrukkelijk aanwezig als de mensen die deelnamen aan een cursus zelfontplooiing en daar ook nog een groot bedrag voor neerleggen. Ook al liepen er wel zweverige types en waren er genoeg reformspullen te krijgen in de winkel, de camping op het terrein was de duurste tot nu toe en er waren genummerde parkeerplaatsen. Maar de druppel om Findhorn te verlaten was het bijna constante lawaai van het naastgelegen RAF vliegveld, enorme vliegtuigen met dito geluidsoverlast vonden het nodig om te stijgen, te landen, te stijgen en ga zo maar door.

    

We willen rust en mystiek, we willen naar het Isle of Skye, Dunvegan, daar hebben ze een kasteel en zitten ze vast op onze hulp te wachten…..