Inwoners van Dunvegan
De eerste ontmoeting met praktisch alle inwoners van Dunvegan was op het moment dat ze elkaar bekogelden met bloem en eieren, terwijl ze probeerden hun kleren droog en hun vlot drijvende te houden. De dag van de vlottenrace werd beeïnidgd met een barbeque. Aan de hand van het aantal bekende gezichten (o.a. de buren, mensen van het kasteel, van de supermarkt) konden we de dorpsmentaliteit van Dunvegan al inschatten, een behoorlijke die van ons kent ons. Waarbij de opvallendheid van ons busje (naast onze baan in de plaatselijke pub) maakte dat we al snel naar de meerderheid van de voetgangers onze hand opstaken (voor een vriendelijk gebaar).
Voorzieningen
Dunvegan beschikt over de meest primaire voorzieningen als een supermarkt, pompstation en postkantoor. Maar omdat het zo afgelegen ligt, vraag je je toch af hoe bepaalde dingen geregeld zijn. Zo blijkt al snel dat men om te winkelen naar Inverness gaat. 120 mile verderop en met de Schotse single-track-roads kost de rit ernaartoe zo’n 4,5 uur en moet je dus zeker een hele dag uittrekken om bijvoorbeeld kleren te kopen. En dan maar hopen dat de broek die je hebt gekocht toch wel goed past, of de mobiele telefoon die je net hebt aangeschaft toch ook bereik heeft in Dunvegan. Kom je terug van zo’n dag Inverness, dan zit je auto meestal tot aan het dak volgeladen met boodschappen... ook voor de buren.
Politie
De dorpsmentaliteit gaat ook op voor de politieagent in Dunvegan, die een totaal andere daginvulling heeft dan dat hij had in de grote stad. Waar hij eerder met inbraken en echte boeven te maken had, zijn het in Dunvegan de kippen die door de hond van de buren zijn gebeten. Met als misdaad van de maand een gestolen fles drank, waarbij (gezien de kleine gemeenschap) iedereen natuurlijk al wist wie de dader was.
Kyle of Lochalsh
Naast werken in Dunvegan bestaat ons verblijf ook uit het verkennen van het eiland. Vlak over de brug bevindt zich de SeaProbe Atlantis Glass Bottom Boat, oftewel een boot met onderwater compartiment. Van horen zeggen zou het de moeite waard moeten zijn. En dat was het ook. In tegenstelling tot de naam was er meer bovenwater te zien dan onderwater. Onderwater waren het voornamelijk kwallen. We hadden ook uitzicht over een wrak uit de W.O.II. We varen er met de boot vlak langs en onderwijl vertelt de enthousiaste schipper over de geschiedenis van het schip. De explosie die er een einde aan maakte was zo groot dat het dak eraf vloog en honderden meters verder op de kust belandde (waar het nog steeds ligt). De totale boottocht kost zo’n 1,25uur en naast de kwallen onderwater is er ook zat aan dierenleven bovenwater te zien. We hadden geluk want ze waren allemaal aanwezig; otters, zeehonden, bruinvis en zalm. De enige die we niet zagen was Tom Leopard.
Tom Leopard
Tom is s’werelds meest getatoeëerde persoon. Voor 99.9% is zijn lichaam getatoeëerd in de kleuren van een luipaard. Hij ziet er niet alleen uit als een luipaard, maar gedraagt zich er ook naar. Hij leeft in een ruïne aan de overzijde van het Loch. Hij beschikt niet over gas, water of elektriciteit en zal het dus wel koud hebben in de winter. Eens in de zoveel tijd komt hij toch tevoorschijn om zijn boodschappen te doen, dan pakt hij zijn kano en steekt het Loch over.
Weer verder
Na een maand werken in Dunvegan biedt het nieuwe werkschema ons weinig toekomst, vooral door de hoeveelheid beschikbaar gesteld werk. Wij besluiten dan ook verder te toeren naar het Noorden. Via een tocht door de Highlands komen we uit bij Scoraig vlak onder Ullapool. Hier kunnen we aan de slag op een boerderij.
Als de vertrekdag ernaartoe is aangebroken, en we startklaar zijn worden we staande gehouden door een volkswagenbusje nog ouder dan de onze (een type 1). Een aardige dame vroeg hoe het ermee ging en bood aan dat we bij hun op het terrein konden overnachten als we terug zouden komen op Skye, wie weet...
Tip:
Een overtocht naar Skye met de auto kost meer dan 5 pond. Sta je op de camping op Skye en je wilt toch de Glass Bottom Boat nemen, neem dan de bus over de brug, deze kost 15penny
